Ray LaMontagne is één van die singer-songwriters die al zo lang op het verlanglijstje staat om live te zien. Gisterenavond was het moment dan eindelijk daar. En gelukkig, wat nu volgt is (bijna) niets dan lof.





Het is voor het eerst dat ik voor een gesloten deur bij de poptempel der poptempels stond te wachten. Ruim anderhalf uur voordat de beste man op het podium van Paradiso zou verschijnen waren wij al aanwezig. Eenmaal binnen en de garderobe gepasseerd te hebben, kwamen we langs de merchandising. Medeconcertganger k83n schafte een Ray LaMontagne-tandemshirt aan en ik kon het niet laten om een kek ritsvestje te halen.

Nadat we de zaaldeuren voorbij waren, kwamen we er echter achter dat alle goede stoelen in de zaal al vergeven waren. Geen nood, een mooi zitplaatsje konden we ook nog op het trapje rechts aan de zijkant krijgen. Het licht dimde en een vrouw verscheen in haar eentje op de bühne met een gitaar. Het was Priscilla Ahn. Haar album A Good Day had ik afgelopen weekend een paar keer gehoord. Het deed me denken aan de lieftallige Kate Walsh, al waren Ahns liedjes een tikkeltje grimmiger en lyrischer van aard. “And now I’m gonna sing another depressing song” en als het niet over de borsten van de ex van d’r vriend ging, dan ging het wel over de plaatselijke agent die een hond doodschoot. Oké, zo komt het misschien niet over, maar het is echt mooie muziek die live ook goed gebracht wordt. Van haar album, dat vorig jaar verscheen op Blue Note, is Dream de bekendste track. Ahn is er zeker eentje om in de gaten te houden.

Priscilla Ahn - Dream

Na een korte pauze en de volgende lichting bier was het dan daadwerkelijk zover. Vijf man en één vrouw sterk verschijnen op het podium. Het zijn Ray, een toetsenist, een tweede gitarist, een pedal steel gitarist, een bassiste en een niet-Meg White. Het publiek laat hun waardering direct horen. We hadden het geluk dat Ray zich ook rechts op het podium positioneert en zijn slechts enkele meters van hem verwijderd. Ray zet het tempo hoog in met Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame). Kort daarna laat hij Hold You In My Arms horen waarin zijn soulvolle vocalen duidelijk merkbaar zijn. Ook in de tracks Let It Be Me, Shelter en Empty is al het leed en verlangen te horen, wat zeg ik, te voelen. Meer dan eens heb ik kippenvel gehad van die prachtige stem. Wat had ik hem graag ten tijde van z'n debuutplaat Trouble live willen zien. Gelukkig kwamen Jolene, Trouble, All The Wild Horses en Burn allemaal voorbij. De mooie Priscilla Ahn zagen we nog heel even terugkomen om twee keer de achtergrondvocalen te verzorgen, eenmaal bij I Still Care For You en eenmaal bij Gossip In The Grain.

Ray leeft zich uit.


De enige minpuntjes zijn dat ik Ahns vocalen ook graag op publieksfavoriet You Are The Best Thing had willen horen. Ook miste ik blazers en strijkers om die volle sound af te maken. Deze werden deels opgevangen door de pedal steel en toetsenist. Verder vond ik het een enkele keer jammer dat LaMontagnes laatste lettergrepen en woorden van een gezongen regel wegvielen in een te zacht volume. Even neemt hij de tijd om zijn bandleden voor te stellen. Tegen het einde dankt hij het publiek herhaaldelijk, maar daar blijft het bij, want Ray praat liever niet. Uiteraard nemen we dat maar al te graag voor lief, want live laat hij zijn muziek nog meer spreken dan op cd en dat is waar het om draait. Mijn zip hoodie zal ik met trots dragen, omdat ik erbij ben geweest in Paradiso de 23e van februari 2009. Aan een ieder die vrijdag en zaterdag nog gaat kijken: ik hoop dat jullie met hetzelfde gevoel Tivoli en Paradiso zullen verlaten als ik gisteren heb gedaan. Wat een stem en wat een bezieling.

Ray LaMontagne - Jolene (Live)

Met dank aan k83n voor de foto.